Вядома ж, я карыстаюся дурной нагодай атрымаць танную славу на гучнай тэме, але хацеў бы ўсунуць свае дваццаць рублёў наконт таго ёсць у нас эпідэмія так званага «свінячага» грыпу, ці не (калі не браць на ўвагу, што ўсе грыпы можна зваць свінячымі, канешне).
Паколькі мы тут несвоечасова прыхварэлі ўсёй нашай дружнай сямейкай, то я магу с першых рук падаць некаторые прыкметы, якія, магчыма, змогуць нам патлумачыць, ці ёсць нейкая эпідэмія ці не. Вядома ж, высновы з вядомых мне (і з не вядомых мне) фактаў кожны можа рабіць сам. Галоўнае — пабольш думаць і разважаць, паменьш хварэць і панікаваць.
Такім чынам, пачнем нашыя разважанні. Доказы буду прыводзіць у храналагічным парадку. Па-першае, калі я зразумеў што не толькі захварэў, але і канчаткова ўпэўніўся, што да мінулага панядзелка не паспеў вылячыцца ўласнымі сіламі, то выклікаў дамой доктара. Прыйшла да нас звычайная студэнтка пятага курса медунівера. Калі б сапраўды была эпідэмія, то хіба так было б?
Па-другое, калі я ўсё ж крышачку ачуняў у сераду і пайшоў на прыём да доктара, то мне паведамілі, што ніякіх талонаў няма, і наогул, прывязка да доктара зараз не мая ніякага сэнсу, можна ісці на прыём да якога заўгодна з тэрапеўтаў, якія зараз працуюць. Тое ж самае адбылася і ў пятніцу. Ну якая ж гэта эпідэмія? У эпідэмію ўсё б была інакш, ці не так?
Ну і, урэшце, уласна чаканне прыёму ў чарзе. Два разы я чакаў па две гадзіны з гакам, каб пабачыць тэрапеўта. Хіба б хто-небудзь дазволіў бы адбыцца такому пад час эпідэміі, калі такой натоўп хворух мог бы быць небяспечным ня толькі для людзей не з рэспіраторнымі захворваннямі, алі і для тых людзей з імі (бо захворванні бываюць розныя, і нішто не перашкаджае падчапіць новае, пакуль ты не ачуняў ад старога). Ну ці можна ўявіць такое пад час эпідэміі ў сацыяльнай дзяржаве? Вядома ж не!
Так што эпідэміі ў нас няма, не было, і не будзе. Таму што якая у нас можа быць эпідэмія?